Placówki opiekuńczo-wychowawcze

Dom dla dzieci w Łopuszce Małej

Powstanie Domu dla Dzieci w Łopuszce Małej można łączyć z datą powstania Fundacji Pomocy Młodzieży „Wzrastanie” im.Jana Pawła II.  Data 1.07.1991 roku to data ustanowienia Fundacji aktem notarialnym a także początek historii „WZRASTANIA”. Wszystko zaczęło się w Dynowie, w starym, zabytkowym, ale zniszczonym dworku, przy ul. Dworskiego 25. Tu zaczęła się historia „WZRASTANIA” oraz historia Domu dla Dzieci. Podstawowym celem Fundacji jest niesienie pomocy dzieciom i młodzieży z rodzin najuboższych, zagrożonych patologiami, znajdujących się w trudnych warunkach egzystencjalnych. W ramach tej pomocy Fundacja powadzi Dom dla Dzieci im Ks.Bronisława Markiewicza , który wcześniej miał siedzibę w Lipniku a od 1997 roku znajduje się w Łopuszce Małej, gdzie opieką otoczono 30 dzieci oraz filia Domu dla 15 dzieci w Dynowie. Domy te mają charakter rodzinny, nie ma w nich pań wychowawczyń, jest dziadzio, była też babcia, są ciocie i wujkowie, którzy w większości mieszkają z dziećmi na stałe. Oprócz pracy opiekuńczo wychowawczej organizowany jest dla dzieci wypoczynek wakacyjny letni i zimowy. Wychowankowie Domu dla Dzieci są przygotowywani do startu w dorosłe życie poprzez wieloaspektową pracę wychowawczą, która obejmuje nie tylko wyrównywanie deficytów i terapie emocjonalną, ale też wdrażanie do obowiązków szkolnych i zaangażowanie w życie Domu i środowiska lokalnego. Praca z podopiecznymi przynosi efekty. Wychowankowie bez większych problemów realizują obowiązek szkolny. Kończą szkoły bez opóźnień i podejmują dalszą naukę. Aktualnie 17 podopiecznych Fundacji kształci się w szkołach wyższych. Są pełnoletni ale w dalszym ciągu pozostają pod opieką Fundacji i właśnie dla nich Fundacja organizuje miejsca zamieszkania. Pierwsze mieszkanie chronione zostało zorganizowane w Przeworsku – zamieszkali w nim dwaj bracia. Planuje się powstanie kolejnych mieszkań chronionych w których podopieczni mogliby przebywać do czasu faktycznego usamodzielnienia się, ukończenia szkoły, podjęcia pracy i uzyskania własnego mieszkania. Usamodzielnieni wychowankowie Domu dla Dzieci po opuszczeniu placówki nie staną się więc bezdomnymi, ale w normalnych godnych warunkach rozpoczną samodzielnie nowy etap życia.